2026.11.05-08 Denver, CO

Ten rok mamy taki świętujący. Zawsze powinno się świętować kolejny dzień przeżyty w zdrowiu ale też dodatkowo jakoś w tym roku posypały się rocznice, ślubu, przeprowadzki, pracy, biznesu… ogólnie to dużo powodów do świętowania.

Jak się spytasz mnie jak najlepiej świętować to powiem, że jakąś wycieczką a jak Darka to najlepiej jakimś fajnym mięskiem. No więc nie pozostało nam nic innego tylko połączyć wszystko i polecieć do naszego ulubionego miasta, naszego drugiego domku.

Wyjazd połączyliśmy z paroma biznesowymi sprawami jakie mieliśmy tam do załatwienia ale też ze spotkaniem z przyjaciółmi którzy też mieli ochotę się wyrwać i Denver okazało się dla nich bardzo kuszące. Bo Denver jak się dobrze pozna to każdy miło spędzi tu czas.

My Denver znamy już dość dobrze ale i tak za każdym razem chcemy odkryć coś nowego. Tak więc odkrywanie zaczęliśmy od restauracji Wolf’s Tailor.

Restauracja Wolf’s Tailor jest jedyną restauracją w Kolorado z gwiazdkami Michelin. Ta ma nawet dwie.

W takich restauracjach bywa się raz na 10 lat jak nie więcej i tylko jak naprawdę jest wyjątkowa okazja. Nam się trochę rzeczy do świętowania uzbierało więc postanowiliśmy odwiedzić i przekonać się na własnej skórze, co to za cudo.

A cudo to było. Oboje stwierdziliśmy, że tak dobrego posiłku nie mieliśmy. Po pierwsze szef kuchni przykłada najwyższą wagę do świeżych i lokalnych składników, po drugie menu jest tak skonstruowane, że jedyny wybór jaki się ma to czy chce się kaczkę czy wagyu. A po trzecie to składniki się tak idealnie dopełniają, do tego idealnie wybrane wino, że całe doświadczenie to jedna wielka przygoda dla palety smaku.

Trochę nie fajnie jest tu z rezerwacją bo trzeba dać kartę kredytową jako zabezpieczenie i rezerwacji nie można odwołać. Nawet z wyprzedzeniem 24 czy 48 h nie przyjmują zmian. Można zmienić ale kiedy by będziemy znów w Denver to nikt tego nie wie. Dlatego zdaliśmy się na los i rezerwację zrobiliśmy dopiero jak już byliśmy w samolocie i wydawało nam się, że na 100% polecimy.

Niebo w gębie… takie niebo, że po kolacji nawet nie chcieliśmy już nic pić a tym bardziej jeść, żeby nie zepsuć sobie smaku w buzi. Następny raz pewnie tam pójdziemy dopiero jak się na stałe przeprowadzimy do Denver. Mam nadzieję, że szybko to nastąpi.

W piątek dolecieli do nas przyjaciele. Lądowali dopiero w południe więc mogliśmy się wyspać i przygotować siły na aktywne zwiedzanie Denver.

Zaczęliśmy od dzielnicy RiNo w której to się zatrzymaliśmy. Dzielnica ta słynie z graffiti, browarów i ogólnie jest taka bardziej imprezowa. Choć muszę przyznać, że troszkę mnie rozczarowała. Jak byliśmy tu pierwszy raz jakieś trzy czy cztery lata temu to mieliśmy duże nadzieje a teraz tak trochę jakby zmalała ilość tych knajp i restauracji. Nawet nasz ulubiony Source Hotel który miał pyszne śniadania z widokiem na góry zmienił kuchnie i teraz jakieś latynoskie podaje.

W dzień w Denver jest cudownie. Mocne słoneczko zachęca do siedzenia na zewnątrz albo dłuższych spacerków. Idealny plan aby nagadać się z przyjaciółmi których ponad dwa lata nie widzieliśmy.

Siedziało się fajnie ale trzeba było pomyśleć o kolacji. Hamburgery zostały wybrane jako preferowany posiłek. A jak hamburgery to oczywiście najstarszy bar w Denver, My Brother’s Bar, który świętował swoje 150 urodziny niedawno.

Tak się rzuciliśmy na te hamburgery, że nawet zdjęcia nikt nie zrobił. Ale prawda jest taka, że to nie głód ale fakt jak my się do tego baru dostaliśmy zrobił na nas największe wrażenie, tak że zapomnieliśmy o całym świecie.

Tak, bardzo dobrze widzicie. Tam brakuje kierowcy.

Samochodziki Waymo widzieliśmy po raz pierwszy w Las Vegas ale wtedy nie mieliśmy ani odwagi ani okazji spróbować. Widząc je na ulicach Denver byliśmy zdziwieni ale też zaintrygowani. Szybko ściągnęłam app na telefon i czekałam aż mi pozwolą zamawiać te śmieszne samochodziki.

Jechaliśmy nimi dwa razy więc chyba się nie baliśmy choć zdecydowanie inne odczucie ma się jak się siedzi za siedzeniem kierowcy a nie z przodu auta. Z tyłu tak się tego nie czuje i bardziej człowiek bawi się tym, że może puścić swoją ulubioną muzykę i tak głośno jak mu się podoba. Z przodu sprawa wygląda całkiem inaczej.

Samochodzik jeździ przepisowo i nawet przepuszcza inne auta, uważa na pojazdy policji czy karetki. Czasem jechał jeden z drugim, chyba mają tu trochę tych aut. Zasięg jest ograniczony ale dość duży. W sumie pokrywa prawie całe Denver. Samochodziki sobie jeżdżą, zamawiasz je na aplikacji jak Ubera, podając skąd dokąd chcesz jechać. Podjeżdża otwierasz drzwi i jak jesteś gotowy to naciskasz przycisk ruszaj. Na pewno jest to przyszłość, choć wydaje mi się, że normalni kierowcy chyba ich za bardzo nie lubią bo jeżdżą przepisowo czyli wolniej niż wszyscy inni, no i stają na każdym stopie.

I takim oto sposobem dwa dni w Denver i dwie nowe ciekawostki. Trzeciego dnia też odkrywaliśmy nowe rejony. Uważni czytelnicy powiedzą, że ten budynek ze zdjęcia na górze przecież znają i wcale nie jest nowością. Zgadza się. Browar New Terrain znamy i lubimy bardzo. Natomiast nigdy nie szliśmy na szlak w okoliczną górkę. Teraz trzeba było to zmienić.

Nie można tylko jeść i pić. Trzeba się też trochę poruszać. Table Mountain wydała się najlepszym wyborem. Co prawda śmieszny samochodzik Waymo tam nie dojeżdża ale Uber jak najbardziej. Wzięliśmy więc Ubera pod browar a stamtąd prosto na szlak.

Zrobiliśmy największe kółeczko w tym rejonie i szlak zajął nam około 3.5-4h. Bardzo fajny spacerek z widokiem na oddalone w dole miasto i potężne góry z drugiej strony. Na początku dość pod górę a potem to tak troszkę z górki, troszkę po płaskim. Idealny spacerek na rozprostowanie kości jak się nie chce daleko jechać i szuka się czegoś tak do 4h.

Minusem tylko byli rowerzyści. Tak blisko miasta, fajny szlak i przestrzenie są kuszące dla rowerzystów. Tylko na węższych czy stromszych odcinkach byli męczący jak ciągle trzeba było im ustępować drogi. Koniki to co innego.. koniki fajne są i mogą sobie po trawce obok pokłusować. Niestety konik był tylko jeden a rowerzystów chyba ze sto.

Widoki fajne, trasa fajna ale najlepsze to że szlak kończy się w browarze. Po aktywności fizycznej nie było nic lepszego niż usiąść na zewnątrz w słoneczku przy zimnym piwku.

Kominek nawet mieli więc jak tylko zaczęło się ochładzać to uruchomiliśmy go i znów mogliśmy siedzieć. Jedzenie tam jakieś było ale takie dość podstawowe a nam się zachciało coś dobrego. Tym razem po mięsistych kolacjach wybór padł na sushi.

Wzięliśmy ekipę do Sushi Den. To tutaj pięć lat temu decydowaliśmy czy przeprowadzka do Denver to dobry pomysł i czy to miasto dla nas. Bo jak nie ma sushi to nie ma się po co przeprowadzać. Pięć lat później nadal mają pyszne sushi. Tak pyszne, że po pierwszym kęsie już nie robiliśmy więcej zdjęć tylko pałaszowaliśmy aż nam się uszy trzęsły.

To był długi dzień a w niedzielę już niestety trzeba się było żegnać i z przyjaciółmi i z naszym ukochanym miastem. W niedzielę wzięliśmy śmieszne autko bez kierowcy do dzielnicy Sunnyside gdzie odkryłam nową knajpę na śniadania. Wow ale porcje tu serwują.

Moje tosty z awokado to nic w porównaniu do tej amerykańskiej wersji. Jako ciekawostka mają tu też testowanie różnych wariantów boczku. I był na przykład tradycyjny suszony drewnem z jabłoni ale też jakieś inne smaki. Niektóre bardziej ostre, inne trochę słodkie. Mi chyba najbardziej tradycyjny smakował. Ciekawe tak spróbować wszystkie smaki w jednym miejscu.

Dziś na spokojnie. Wczorajszy dzień nas trochę zmęczył więc dziś po śniadanku tylko spacerek w rejon Sloan Lake, zobaczyć nasze mieszkanko i osiedle i niestety trzeba było się zbierać na samolot. I znów wracam do NY tylko z jedną myślą… kiedy się tu w końcu przeprowadzimy...

Next
Next

2026.08.25 Dolomity, IT (dzień 14)